Regulamin - Loguj/Wyloguj

Yiquan – trening walki

11 lutego, 2010 autor dacheng


Rozwój yiquan (dachengquan) – systemu wywodzącego się z klasycznego xingyiquan, zapoczątkowany został przez słynnego mistrza Wang Xiangzhai w latach 20. XX wieku. W ciągu 80 lat rozwoju yiquan zasłynął zarówno jako skuteczna sztuka walki, jak i wartościowa metoda kultywowania zdrowia. W tym artykule skupimy się tylko na aspekcie bojowym.


Metody treningu yiquan podzielić można na dwie główne grupy:

1. Ćwiczenia podstawowe,
2. Trening z partnerem.

Ćwiczenia podstawowe uczą przede wszystkim:

– Podstaw mechaniki ciała – efektywnego generowania siły statycznej i dynamicznej,
– Czucia ciała i jego mechaniki, co jest niezbędne dla jego efektywnego użycia,
– Pomagają rozwinąć odpowiednie na stawienie psychiczne potrzebne w walce.
– Zasadniczym przedmiotem jest tutaj przede wszystkim praca z ciałem, ruchem oraz siłą (pojęcie to faktycznie obejmuje m.in. takie elementy fizyki jak siła, energia, pęd, moment pędu).

Odbywa się to w sytuacjach:

– Statycznych i niemal statycznych – nad niektórymi istotnymi elementami, przy zachowaniu koordynacji umysłu i ciała, znacznie łatwiej jest pracować w tak uproszczonej sytuacji.
– W powolnym ruchu – sytuacja jest nieco bardziej złożona, lecz wciąż łatwiej jest tutaj zjednoczyć umysł i ciało niż w ruchu szybkim.
– W ruchu szybkim (dotyczy to także pracy stóp – kroków), podczas dynamicznych zmian i gwałtownych eksplozji siły – co jest oczywiście nie zbędne w walce. Można tutaj zaliczyć naukę podstawowych uderzeń, w tym z wykorzystaniem tarcz i worków.
– W tak zwanym tańcu, gdzie następują różnorodne zmiany dotyczące ruchu, jego tempa i rytmu.

Wszystkie ćwiczenia podstawowe są bezpośrednio powiązane z treningiem walki. Nie polega to jednak na opanowaniu ścisłego systemu technik walki – jak sztukę walki wyobrażają sobie czasem laicy. Nacisk położony jest bardziej na pracę nad koordynacją umysłu i ciała – świadomością tego co się dzieje, w różnych sytuacjach, od prostych ruchów w podstawowych kierunkach, do bardziej złożonych torów i sposobów generowania siły, w coraz bardziej złożonych układach, aż do poziomu swobodnej improwizacji. Osoba, która osiągnie ten poziom wydaje się innym wyjątkowo uzdolniona ruchowo. Przy czym praktyka wskazuje, że mogą ten efekt uzyskać osoby, które wcześniej nie wykazywały szczególnych zdolności ruchowych.

Podstawowe ruchy przede wszystkim widzimy w relacji do przestrzeni i czasu. Równocześnie mają one też pewne praktyczne odniesienie: do ćwiczeń z partnerem i sytuacji walki. Założenie jest jednak takie, aby takich określonych metod było jak najmniej oraz żeby były one takiego rodzaju, by dać podstawę dla elastycznego dostosowania ich do większej liczby sytuacji. Jak mówi klasyczna maksyma: „Jedna technika zmienia się w dziesięć tysięcy technik, dziesięć tysięcy technik wynika z jednego źródła”.

Dzięki treningowi podstawowemu, trening z partnerem staje się bardziej efektywny. Jego metody dzielimy na dwie główne grupy:

– Tui shou – pchające ręce,
– San shou – wolna walka.

Oczywiście umiejętności które rozwijamy powinny odnosić się do wolnej walki. Trening pchających rąk jest temu podporządkowany, a nie stanowi celu samego w sobie. Tui shou uczy zasad, które mają zastosowanie, gdy dochodzi do kontaktu ramion. Jeżeli zasady te są zrozumiane i opanowane, można je wykorzystać także gdy dochodzi do kontaktu innych części ciała.

Chociaż w ćwiczeniach tui shou przez dłuższy czas utrzymujemy kontakt ramion, w praktycznym zastosowaniu w wolnej walce kontakt ten może trwać zaledwie ułamek sekundy (więcej na ten temat niżej, w odniesieniu do treningu san shou).

Podstawowe ćwiczenia tui shou opierają się natomiast na różnorodnych krążeniach ramion, gdzie kontakt trwa dłużej, po to, by ułatwić naukę zasad dostosowania się do ruchu i sposobu działania siły przeciwnika w różnorodnych sytuacjach – przy różnych układach ramion i pozycjach względem przeciwnika.

W tui shou uczymy się m.in. zasad:

– Zakłócania równowagi przeciwnika,
– Wyszukiwania i tworzenia dziur w jego obronie,
– Kontroli, neutralizowania i skutecznego kontrowania akcji przeciwnika.

Proces nauki tui shou podzielić można zgrubnie na następujące etapy:

– Podstawowe ćwiczenia krążeń w pojedynczym i podwójnym tui shou, w miejscu i z krokami,
– Nauka różnych form emisji siły w sytuacjach pojedynczych i podwójnych pchających rąk: szarpnięcia wytrącające z równowagi, pchnięcia, uderzenia dłonią, pięścią, przed ramieniem, łokciem, barkiem, głową, kolanem itp.
– Nauka zasad neutralizacji i kontrowania akcji przeciwnika,
– Trening sparingowy tui shou w miejscu i z krokami (szczególny nacisk kładzie się na ćwiczenia z krokami), z celem pozbawienia przeciwnika równowagi lub równocześnie z uderzeniami i wpływaniem na równowagę.

Trening wolnej walki – san shou obejmuje ćwiczenia wprowadzające i uzupełniające, pomagające lepiej zrozumieć niektóre aspekty walki, ale przede wszystkim wykorzystywane są różne formy sparingów zadaniowych i swobodnych od lekkiego do pełnego kontaktu. Zależnie od potrzeb i poziomu umiejętności ćwiczących wykorzystuje się sprzęt ochronny.

Nauka san shou jest zwykle stopniowana w następujący sposób:

– Tylko uderzenia dłonią/pięścią (w tym ruchy rąbiące), z naciskiem na obronę poprzez pracę stóp (kroki),
– Połączenie powyższego z wykorzystaniem umiejętności rozwijanych po przez trening tui shou. Dążymy do przekierowania ataku przeciwnika, otworzenia przestrzeni do ataku, przełamania jego gardy, wpłynięcia na jego równowagę, by łatwiej było go uderzać lub obalić. Może się to odbyć po przez bezpośredni atak na ramiona przeciwnika lub gdy do kontaktu dojdzie w wyniku akcji obronnej przeciwnika,
– Dołączane są niskie kopnięcia,
– Wprowadzane są także ataki kolanami i łokciami.

Niektóre z podstawowych zasad walki w yiquan:

– Zdecydowany ciągły atak przy pomocy różnorodnych akcji, połączony z równoczesną obroną – „atak i obrona są jednym”,
– Wpływanie na równowagę przeciwnika zarówno poprzez wykorzystanie akcji ofensywnych, jak i defensywnych, wchodzenie w przeciwnika,
– Wykorzystanie siły przeciwnika – jej neutralizowanie i przekierowanie, stosowanie zasady tun tu – połknąć i wypluć [siłę],
– Użycie ruchu i siły całego ciała,
– Zwinna praca stóp, umożliwiająca uniki i sprawną obronę w trakcie ataku – wykorzystanie poruszania po trójkącie i po łuku,
– Niskie kopnięcia, bezpośrednio wynikające z kroków, wykonywane równocześnie z akcjami ręcznymi,
– Obalić przeciwnika, samemu pozostając w stójce, dynamiczna równowaga bez nadmiernego nacisku na statyczne zakorzenianie,
– W początkowym etapie nauki oparcie się w walce na najprostszych metodach i zasadach, wysubtelnianie umiejętności z czasem praktyki.

Tylko dzięki treningowi z partnerem, bezpośredniemu doświadczeniu walki, można w pełni zrozumieć czemu służą ćwiczenia podstawowe, kontrolować efekty ich praktyki i odpowiednio do tego dokonywać korekt, zwiększając efektywność treningu podstawowego, tak by faktycznie pomagał on rozwijać umiejętności walki wręcz.

Andrzej Kalisz

Tagi: , , ,

Komentarze wyczone.

Patrnerska strona

Serwis informacyjny MMA najpopularniejszy w Polsce

Trening i motywacja kochamsilownie.pl