Regulamin - Loguj/Wyloguj

Współzawodnictwo w Yiquan – I

16 czerwca, 2011 autor dacheng

Turniej tui shou 2002

Turniej tui shou 2002

Yiquan jest chińską sztuką walki, która rozwinęła się z klasycznego wewnętrznego systemu xingyiquan, ulegając też pewnym wpływom taijiquan, baguazhang, liuhebafa, baihequan oraz zachodniego boksu. Początki tego nowego systemu, to lata 20. XX wieku, gdy mistrz Wang Xiangzhai (1885-1963) nauczał w Szanghaju. On i jego uczniowie zasłynęli ze skuteczności w walce wręcz, przy czym nie tylko w obrosłych legendami pojedynkach, o których każdy z nielicznych świadków opowiada inaczej, ale też w turniejach sportowych.

Zhao Daoxin startował w jednych z pierwszych turniejów walki guoshu. Zhang Changxin zwyciężał w zawodach bokserskich. Bu Enfu, który równocześnie był zapaśnikiem shuai-jiao, odnosił zwycięstwa zarówno w shuai-jiao, jak i w boksie. W latach 30. XX wieku zrodził się pomysł stworzenia drużyny wojowników yiquan, którzy podróżując po świecie odbywaliby pojedynki z bokserami i zapaśnikami w różnych krajach. Jeden z szanghajskich bankierów zaoferował sponsorowanie tego przedsięwzięcia. Niestety nastąpiła japońska inwazja i plan nie został zrealizowany.

Bu Enfu

Bu Enfu

Wang Xiangzhai osiedlił się wówczas w Pekinie i tam kontynuował nauczanie, czekając na lepsze czasy. Szczególnie Yao Zongxun, który został wówczas jego asystentem, dużo wysiłku wkładał w przygotowanie swoje i kolegów, by po wojnie móc zrealizować plan międzynarodowego spopularyzowania yiquan. Niestety zakończenie drugiej wojny światowej i wycofanie się Japończyków nie oznaczało końca wojny w Chinach. Znów rozgorzały walki między nacjonalistami, a komunistami. Po powstaniu nowego państwa chińskiego sytuacja stała się jeszcze trudniejsza – otwarte uprawianie kontaktowych sztuk i sportów walki stało się niemożliwe. Także zachodni boks był zakazany przez około 20 lat.

Yao Zongxun

Yao Zongxun

Od lat 50. zamiast pełnego systemu propagowano tylko jego wybrane podstawowe ćwiczenia, jako formę praktyki kultywowania zdrowia. A nawet to nie było możliwe w pierwszym okresie tak zwanej rewolucji kulturalnej (1966-1976). Hunwejbini (czerwonogwardziści – zfanatyzowana młodzież ślepo uwielbiająca Mao Zedonga) dążyli bowiem do zniszczenia całej istniejącej kultury, by na jej gruzach zbudować nową.

Dopiero pod koniec lat 70. zaczęły następować zmiany. W oficjalnym nurcie sportowego wushu, od lat 50. ograniczonym wyłącznie do konkurencji form – taolu, zaczęto w końcu rozwijać formułę walki sportowej – sanda. Sukcesor Wang Xiangzhai’a – Yao Zongxun (1917-1985) utworzył drużynę młodych adeptów yiquan, którzy poddani zostali kilkuletniemu intensywnemu treningowi walki wręcz. W tej grupie byli m.in. synowie Yao Zongxuna – Yao Chengguang i Yao Chengrong, Cui Ruibin, Liu Pulei, Peng Zhendi, Wu Xiaonan i inni.

Lata 80.

Lata 80.

W 1982 roku Yao Chengguang wziął udział w pekińskich eliminacjach do pierwszego ogólnochińskiego turnieju sanda. Po nokaucie przeciwnika w pierwszej rundzie, Yao przyznano zwycięstwo pojedynku. Jednak tuż po tym został zdyskwalifikowany i zakazano mu startu w kolejnych turniejach. Stało się tak, mimo że nie zrobił nic sprzecznego z regulaminem. Być może organizatorzy obawiali się, że zdarzenie to może służyć jako pretekst do powstrzymania rozwoju dyscypliny sanda. Yao stał się więc „kozłem ofiarnym”, obwinionym o nieprzepisowe atakowanie seriami na głowę. Jednak przepis taki został wprowadzony dopiero po tym zdarzeniu.

W kolejnych latach przedstawiciele yiquan startowali jednak w zawodach sanda, zdobywając wysokie miejsca. Peng Zhendi został mistrzem Chin. Sukcesy odnosili uczniowie Yang Shaogenga – w okresie przygotowawczym ich sparingpartnerem był m.in. Yao Chengguang.

W pierwszych mistrzostwach Chin w tradycyjnym wushu, gdzie rozegrano konkurencję leitai – walki na platformie, kilka medali zdobyli uczniowie Cui Ruibina.

Tang Jin

Tang Jin

W ostatnich latach przedstawiciele yiquan pojawili się także w turniejach MMA w Chinach. Najwcześniej przedstawiciele jednej z pekińskich agencji ochrony, w której obowiązkowy trening pracowników oparty jest częściowo na yiquan. Wu Haotian – purpurowy pas w brazylijskim jiu-jitsu, uprawia także yiquan. Tang Jin – uczennica Liu Pulei’a, została pierwszą kobietą, z którą podpisano w Chinach zawodowy kontrakt MMA.

Przedstawiciele yiquan dążą też do stworzenia własnych formuł współzawodnictwa. Ich rozwój został mocno opóźniony przez wydarzenia polityczne w Chinach w ostatnich kilkudziesięciu latach. Dopiero w 1985 roku udało się utworzyć Pekińskie Towarzystwo Badawcze Yiquan – jako komórkę działającą w ramach Pekińskiego Związku Wushu. W latach 1993-1994 bracia Yao Chengguang i Yao Chengrong oraz Cui Ruibin zdołali utworzyć oficjalne szkoły yiquan. W 1996 roku odbyła się pierwsza konferencja yiquan, zorganizowana przez Pekińskie Towarzystwo Badawcze Yiquan, z udziałem przedstawicieli yiquan z Hongkongu i Japonii. Jak dotąd tylko trzykrotnie uzyskano zgodę związku wushu na zorganizowanie próbnych zawodów yiquan: w 1998 roku w san shou (wolna walka), w 2000 i w 2002 roku w tui shou (pchające ręce). W roku 2007 na kolejnej konferencji odbyły się tylko pojedynki pokazowe.

Wygrali nasi

Wygrali nasi

Stopniowo jednak yiquan rozwija się też poza Chinami. Coraz to nowe szkoły powstają w kolejnych krajach. W części jest to tzw. wersja zdrowotna, ograniczona do podstawowych ćwiczeń, bez elementów bezpośrednio związanych z walką, jednak coraz większe jest też zainteresowanie pełnym systemem. Rozwija się Yiquan Academy International Network – sieć szkół yiquan działających pod patronatem mistrza Yao Chengguang, w oparciu o jego program szkolenia. Przy rosnącej liczbie ćwiczących o dłuższym stażu treningowym, naturalną staje się potrzeba zorganizowania międzynarodowego współzawodnictwa na zasadach yiquan. Yiquan Academy International Network stanowić będzie bazę dla utworzenia federacji sportowej.

Tagi: , , , ,

1 komentarz do “Współzawodnictwo w Yiquan – I”

  1. Ja Pisze:

    Dobry artykuł!

Patrnerska strona

Serwis informacyjny MMA najpopularniejszy w Polsce

Trening i motywacja kochamsilownie.pl