Regulamin - Loguj/Wyloguj

Taoistyczne Tai Chi

2 lutego, 2010 autor dacheng

taoist

Sztuka t’ai chi ch’uan (taijiquan) zdobyła sobie już pewną popularność także i w naszym kraju. Jej różne odmiany stają się coraz bardziej znane. Niektórzy, ćwicząc tak naprawdę wersję jednej ze współczesnych odmian tego systemu, głoszą iż jest to „oryginalne, taoistyczne tai chi”. Tymczasem systemy uprawiane przez autentycznych taoistycznych mnichów w Chinach pozostają nadal nie znane. Tutaj chciałbym przedstawić w skrócie jeden z nich.

Spośród wielu turystów przybywających do Pekinu i zwiedzających jego zabytki tylko nieliczni trafiają do Baiyunguan. Świątynia Białych Obłoków to jeden z najważniejszych ośrodków taoistycznych w Chinach. Tutaj, tak blisko od centrum miasta (krótki spacer od stacji metra Fuxingmen), odnaleźć można niezwykłą aurę spokoju i znaleźć się wśród ludzi, dla których sensem życia jest poszukiwanie Tao. Jeśli komuś będzie sprzyjało szczęście, może spotkać któregoś z mnichów uprawiających taijiquan.

Przeor An Shengyuan, który we wczesnej młodości został taoistycznym mnichem, naukę taijiquan rozpoczął jako uczeń przeora Cui Lizhen, a później kontynuował ją u jego następcy Gao Huchen. W efekcie kilkudziesięcioletniej praktyki stał się godnym kontynuatorem autentycznego, taoistycznego taijiquan. Sztuka ta, przez wieki ukrywana za murami klasztorów, dopiero w latach osiemdziesiątych, dzięki przeorowi An Shengyuan została zaprezentowana otwarcie i udostępniona ludziom świeckim.

Styl o którym tu mowa określany jest dziś (od mniej więcej kilkunastu lat) mianem „pierwotnego taijiquan”. Według przeora An Shengyuan jego poczatki sięgają czasów mitycznego Żółtego Cesarza (oczywiście nie można tego traktować poważnie). Pewnego razu Żółty Cesarz przechadzając się po zboczu góry ujrzał walkę węża i ptaka. Gdy ptak atakował głowę, wąż bronił się ogonem. Gdy ptak uderzał w ogon, wąż atakował głowę. Na atak w środek ciała wąż odpowiadał jednocześnie głową i ogonem. To miało zainspirować Żółtego Cesarza do stworzenia pierwowzoru taijiquan. Jak mówi An Shengyuan, w późniejszych czasach Zhang Sanfeng i inni taoiści w wyniku długich studiów i praktyki wykształcili tę niezwykłą sztukę łączącą w jedno aspekt bojowy z metodami kultywacji zdrowia.

Pierwotne taijiquan charakteryzują następujące cechy:

– połączenie twardości z miękkością,
– połączenie szybkości z powolnością,
– panowanie nad ruchem przeciwnika przy pomocy spokoju, wciąganie go w „pustkę”, by utracił równowagę.

Jest to system bardzo bogaty technicznie, obejmujący formy z wieloma rodzajami broni. Forma ręczna dzieli się na cztery części:

– DONG (ruch), to forma „rozgrzewkowa”, określana zwykle jako „trzynaście pozycji”. Przy pomocy umysłu kieruje się qi, by przepływało przez całe ciało,
– JING (spokój) – zawiera większość technik bojowych,
– KUAI (szybki), inna nazwa to „późniejsze trzynaście pozycji” – techniki fa jin (wyzwalania energii) wykonywane są szybko, gwałtownie, z maksymalną siłą,
– MAN (wolny), inna nazwa to „pokłon w czterech kierunkach”. Charakterystyka tej części to: „umysł zawieszony jest na formie i porusza qi; przy pomocy qi kontrolowana jest siła; osiąga się skupienie umysłu i qi, oraz potrójną wewnętrzną harmonię – umysłu, qi i siły”.

Andrzej Kalisz

Tagi: ,

Komentarze wyczone.

Patrnerska strona

Serwis informacyjny MMA najpopularniejszy w Polsce

Trening i motywacja kochamsilownie.pl