Regulamin - Loguj/Wyloguj

Posts Tagged ‘jujutsu’

Jiujitsu 1912

sobota, 23 marca, 2013 autor dacheng


Archiwalne pokazy: Jujutsu (lata 20te XX wieku)

poniedziałek, 18 stycznia, 2010 autor Cavior


Archiwalne pokazy: Jujutsu (1931)

poniedziałek, 18 stycznia, 2010 autor Cavior



Sambo

piątek, 11 grudnia, 2009 autor Cavior

Styl stworzony w latach 20tych XX wieku w dawnym ZSRR, na potrzebny armii. Nazwa jest akronimem od słów Сaмозащита Без Оружия-„samoobrona bez broni”.

Na kształt Sambo największy wpływ miało dwóch ludzi: Wasilij Oszcziepkow i Wladimir Spiridonow.

Pierwszy był Judoką (trenował u twórcy Judo – Jigoro Kano – i otrzymał z jego rąk stopień 2 dan). Drugi miał doświadczenie w zapasach i klasycznym Jujutsu i rozwinął swój styl bardziej w kierunku defensywy (w wojnie pomiędzy Rosją i Japonią zadano mu ranę bagnetem, w wyniku której stracił czucie w jednej ręce, przez co nie mógł za bardzo polegać na sile).

Rosyjskie Sambo jest, podobnie jak Brazylijskie Jiu-Jitsu, stylem zbudowanym przede wszystkim na bazie przedwojennego Judo. Twierdzenia, że Sambo powstało „na bazie lokalnych odmian zapasów z różnych krajów ZSRR” ma swoje korzenie w propagandzie władz ZSRR, które nie chciały przyznać, że „Kraj Rad” korzystał z obcych wzorców przy stworzeniu stylu, który później stał się sportem narodowym (1938).

W efekcie powyższego, Wasilij Oszcziepkow został rozstrzelany w 1937 roku jako „japoński szpieg”, gdy nie zgodził się oficjalnie zaprzeczyć, że jego styl wywodzi się z Judo. Jego uczniowie, nie chcąc podzielić jego losu stworzyli wówczas tezę o stworzeniu Sambo na bazie stylów z krajów ZSRR. W dawnym bloku ZSRR istniały co prawda różne odmiany ludowych zapasów-ale nie były one zbyt popularne ani tym bardziej-nie posiadały usystematyzowanej metodyki.

Wraz z rozwojem Sambo, jego instruktorzy zaczęli włączać do niego elementy innych azjatyckich i europejskich stylów, w tym Muay Thai, boksu, francuskiego Savate i europejskiej szermierki (techniki walki nożem).

Sambo występuje zasadniczo w 3 odmianach, choć między poszczegołnymi odmianami występują różnice, zależnie od reguł danego turnieju lub organizacji:

sambo3

Sambo Barba (Sambo Sportowe, w USA odpowiednikiem jest Free-style Sambo) jest najbardziej podobne do Judo. Walczący mają na sobie strój podobny do Gi(w kolorze czerwonym lub niebieskim), przy czym zamiast spodni z długimi nogawkami mają krótkie spodenki (niejednokrotnie noszą też obuwie, zwane „sambówki”). Walkę prowadzi się za pomocą rzutów, obaleń, trzymań i dźwigni. W dużej części turniejów w Europie i Rosji zabronione są w nim duszenia, natomiast dozwolone są dźwignie na nogi-zakazane w sportowej wersji Judo. W amerykańskim Free-style Sambo, promowanym m.in. przez ASA (American Sambo Association), duszenia są dozwolone, gdyż władze tej organizacji chciały stworzyć spójne, otwarte reguły, by przyciągnąć na turnieje ludzi z podobnych stylów-takich jak Judo i BJJ.

sambo1

Sambo Bojowe ma reguły zbliżone do turniejów MMA (jego przedstawiciele startują w MMA z sukcesami). Obejmuje uderzenia, kopnięcia, ciosy łokciami, kopnięcia kolanami, rzuty, obalenia, oraz walkę w parterze za pomocą dźwigni oraz duszeń (zakazanych w wersji Barba). Strój zawodników uzupełniają kaski, bokserskie „szczęki” i rękawice „piąstkówki”, czasem dodatkowo również inne ochraniacze.

Sambo Militarne (Combat Sambo) jest zasadniczo rozwinięciem poprzedniego, uzupełnionym o techniki przydatne w razie samoobrony, walkę bronią, odbieranie broni przeciwnikowi itd. Combat Sambo jest nauczane w formacjach mundurowych-i dla nich wprowadza dodatkowe rozwiązania-takie jak techniki interwencyjne, dźwignie „transportowe” (stójkowe), kajdankowanie itd

W Sambo, w przeciwienstwie do Judo i BJJ nie ma systemu stopni ani symbolizujących ich pasów(zawodnik walczący w czerwonym stroju ma czerwony pas, walczący w niebieskim-niebieski), choć niektóre organizacje wprowadzają go na swój użytek. Zamiast tego najbardziej liczą się osiągnięcia turniejowe i umiejętności danego zawodnika.

Brazylijskie Jiu-Jitsu (BJJ, Gracie Jiu-Jitsu, Machado Jiu-Jitsu)

wtorek, 8 grudnia, 2009 autor Cavior

bjj1

Brazylijskie Jiu-Jitsu jest stylem powstałym w Brazylii w pierwszej połowie XX wieku. Styl ten zdobywa w ostatnich latach ogromną popularność, głównie za sprawą sukcesów, jakie jego adepci odnosili (i odnoszą) w walkach z minimalnymi regułami („vale tudo”-portugalski termin oznaczający „wszystko idzie, wszystko wolno” oraz NHB-„no holds barred”-czyli „(walka) bez ograniczeń”) a później w MMA („mixed martial arts”-„mieszane sztuki walki”).

Styl kładzie największy nacisk na walkę w parterze, gdyż jego twórcy wyszli z założenia, że w większości przypadków walczący, czy to na ulicy czy na macie, najczęściej w wyniku akcji jednego z nich lub w wyniku chaotycznej szarpaniny, wcześniej czy później znajdą się w parterze, więc to tam należy rozstrzygnąć wynik starcia tym bardziej, że w parterze o wiele łatwiej jest zniwelować przewagę jaką ma silniejszy napastnik.

Adept BJJ uczy się systemu pozycji jakie można przyjąć w walce w parterze, aby kontrolować ciało przeciwnika. Między tymi pozycjami istnieje szereg przejść a także ucieczek z pozycji zagrożonych. Bronią adepta BJJ (w wersji „chwytanej”, gdzie zabronione są uderzenia i kopięcia) są głównie techniki dźwigni (na ręce, nogi, kręgosłup), duszeń oraz techniki nacisku, umożliwiające wywołanie u przeciwnika bólu, poprzez dociśnięcie jego mięśnia do kości za pomocą odpowiedniego uchwytu (ang. „compression lock”).  Adepci BJJ trenują zarówno walkę w Gi („kimonie”) jak i bez Gi („Submission fighting”). W wersji przystosowanej do MMA, adept BJJ uczy się również uderzeń i kopnięć (zaczerpniętych najczęściej z Boksu i Muay Thai).

bjj2

 

Styl ten (podobnie jak rosyjskie Sambo) powstał na bazie przedwojennego Judo.

Mitsuyo Maeda(18.11.1878-28.11.1941) był jednym z najlepszych Judoków tamtych czasów(posiadał 4 dan), specjalizował się zwłaszcza w walce w parterze. W roku 1904 opuścił Japonię by promować Judo. Po kilku latach spędzonych w USA i Europie, gdzie walczył z przedstawicielami innych stylów, przeniósł się w roku 1914 do Brazylii, gdzie nawiązał kontakt z Gastao Gracie (według jednej z wersji Gracie pomógł mu gdy Maeda stracił swój paszport).  W podzięce za to Maeda zaczął nauczać jego synów swojego stylu, który określał jako „Jujutsu”.

W roku 1921 rodzina Gracie przeniosła się do Rio de Janeiro, gdzie Carlos, najstarszy syn Gastao Gracie, otworzył pierwszą szkołę nowego stylu-i po jakimś czasie, chcąc zdobyć większy szacunek i zwiększyć popularność BJJ, ogłosił słynne „wyzwanie Gracie”, sprowadzające się do tego, że jest gotów walczyć z każdym przedstawicielem dowolnego stylu, aby udowodnić wyższość swojego.

Nazwa stylu (termin „brazylijskie” jest powszechnie używany w Europie, natomiast w Brazylii i Stanach Zjednoczonych, ” BJJ” znane jest po prostu jako „Jiu-Jitsu”) wywodzi się, według jednej wersji, z faktu, iż Maedzie zabroniono korzystać z nazwy Judo po usunięciu z Kodokanu (najważniejsze Dojo Judo i kwatera główna tego stylu a także określenie na organizację Judo). Według drugiej, dobrze udokumentowanej-w tamtym czasie słowa Judo i Jiu-Jitsu (Jujutsu) używane były wymiennie (Judo początkowo funkcjonowało pod nazwą Kano-ryu Jujutsu, czyli „Jujutsu szkoły Kano” i nie było uważane za oddzielny styl a za jedną ze szkół Jujutsu). Stąd dzisiaj mówi się o „Brazylijskim Jiu-Jitsu” zamiast o „Brazylijskim Judo”, choć M.Maeda nigdy nie trenował żadnego odłamu Jujutsu innego niż ówczesne Judo.

Inne nazwy Brazylijskiego Jiu-Jitsu to „Gracie Jiu-Jitsu” oraz „Machado Jiu-Jitsu”, związane ze spokrewnionymi ze sobą rodzinami Gracie i Machado, które najbardziej przyczyniły się do rozpowszechnienia się stylu.

Judo

sobota, 5 grudnia, 2009 autor Cavior

kano

Styl stworzony w Japonii w 1882 roku przez mistrza Jigoro Kano.

Jigoro Kano zebrał, przeanalizował i skompilował w jeden styl techniki różnych szkół Jujutsu (głównie Tenshin-ryu i Kito-ryu), wprowadzając jednocześnie bardzo nowoczesną, sparringową metodykę.

Twórca Judo wyeliminował ze swojego stylu uderzenia, kopnięcia i inne techniki potencjalnie ryzykowne dla partnera w treningu, zrezygnował też z technik bardzo finezyjnych, mających mały margines błędu (czyli takich, ktorych użycie w walce jest niemal niemożliwe bez żmudnego, wieloletniego treningu). Zostawił techniki proste i niezawodne-które da się trenować z pełną siłą na oporującym przeciwniku.

Efekt był zaskakujący. Przedstawiciele Judo wielokrotnie odnosili sukcesy nad przedstawicielami tradycyjnych szkół Jujutsu. Zjawisko to znane jest do dziś jako „paradoks Kano”-otóż styl bazujący na technikach „bezpiecznych” które da się trenować z pełną siłą-okazuje się skuteczniejszy od stylu bazującego na technikach brutalnych, których jednak nie da się ćwiczyć z pełną siłą (z obawy o zdrowie współćwiczących).

Judo w wersji sportowej obejmuje dwie sfery walki-klincz (tachi waza) i parter (ne waza/katame waza). W klinczu korzysta z technik rzutów i obaleń (nage waza), zaś w parterze z trzymań (osaekomi waza), dźwigni (kansetsu waza) i duszeń (shime waza).

judo1

 

judo2

Aby wzbogacić swój styl Jigoro Kano zaadaptował techniki innych szkół Jujutsu i zebrał je, wraz ze swoimi uczniami w zestawach form, praktykowanych do dziś przez wysokich stopniem Judoków. Zagadnienia takie jak obrona przed uderzeniami, kopnięciami i atakami bronią (Kodokan Goshin-jutsu) zostały zaczerpnięte z Aikido.

Dziś Judo jest jednym z najpopularniejszych stylów na świecie i sportem olimpijskim (od roku 1964). Judo miało ogromnny wpływ na inne style walki(w tym koreańskie Hapkido, wietnamskie Viet Vo Dao oraz systemy typu „combat”).

Na technikach przedwojennego Judo oparto również dwa inne, bardzo popularne dziś (za sprawą MMA) style-Brazylijskie Jujutsu i rosyjskie Sambo.

Hapkido

czwartek, 3 grudnia, 2009 autor Cavior

hapkido

Hapkido jest stylem walki wręcz i sportem walki, stworzonym w Korei w latach 40tych XX wieku.

Za jego twórcę uważany jest mistrz Choi Yong Sul, który przez wiele lat trenował w Japonii u Sokaku Takedy, propagatora stylu Daito-ryu Aikijujutsu. W tym samym czasie u Takedy studiował również Morihei Ueshiba, twórca Aikido. Gdy Choi Yong Sul powrócił do Korei, zaczął nauczać Jujutsu (koreańska nazwa: Yu-Sul), łącząc elementy Daito-ryu z Judo i koreańskim tradycyjnym stylem Taekkyoen (którego efektowne kopnięcia obrotowe oraz kopnięcia z wyskoku wpłynęły również na kształt koreańskich stylów Taekwondo i Tangsoodo).

Później nazwa i kształt stylu ulegały zmianom. Ostatecznie przyjęto nazwę Hapkido, która jest zapisana tymi samymi znakami co Aikido i oznacza „Drogę harmonizowania energii”.

Hapkido obejmuje techniki uderzeń i kopnięć a także rzutów i dźwigni (w większości analogicznych do technik Aikido i Judo). W ramach treningu uczniowie zapoznają się również z walką bronią, w tym (w zależności od organizacji): mieczem, kijem, nunchaku, yawarą i liną.

Jujutsu

czwartek, 19 listopada, 2009 autor Cavior

jujutsu old

Jujutsu (występują też zapisy ju-jutsu, jiu-jitsu, jujutsu, jiujitsu itd) to ogólny termin na japońskie sztuki walki walki wręcz, praktykowane i przekazywane głównie w rodach arystokratycznych, których początki siegają, według niektorych teorii, III wieku p.n.e. choć sam termin pojawił się dopiero w XVII wieku.

Nazwa w dosłownym tłumaczeniu oznacza „miękką sztukę”(ju-„miękki”, jutsu-„sztuka”) ale „miękką” nie w sensie „łagodną” ale raczej „elastyczną” lub „sprytną”. Jujutsu nie było jednolitym stylem-lecz zbiorem kilkuset (według niektórych źródeł-około dwóch tysięcy) różnych szkół („ryu”), różniących się między sobą pod względem doboru technik i metodyki.

Jujutsu stanowiło uzupełnienie wyszkolenia wojownika-dodatek do treningu walki bronią białą. Obejmowało wszelkie rodzaje technik-od uderzeń i kopnięć, przez chwyty i rzuty aż po techniki bardzo brutalne(ataki na oczy czy genitalia). Ponieważ Japonia przez ponad 200 lat była odcięta od świata (tzw. „Edykt o izolacji” od 1639 do 1868), wojny prowadzono głównie przy użyciu broni białej-i można było założyć, że przeciwnik napotkany na polu bitwy będzie miał na sobie zbroję. Z tego powodu jujutsu kładło największy nacisk nie na uderzenia czy kopnięcia(niezbyt przydatne przeciwko człowiekowi zakutemu w pancerz) ale na rzuty, podcięcia, obalenia, duszenia i dźwignie (w tym techniki techniki służące do odbierania broni napastnikowi).

Dziś najpopularniejszym nurtem tradycyjnego jujutsu jest w Japonii styl Daito-ryu, na bazie którego powstały m.in Aikido i Hapkido.

Poza Japonią szkoły tradycyjnego jujutsu, o klarownej linii przekazu, występują bardzo rzadko. Większość odmian jujutsu to style nowe, powstałe w innych rejonach świata, oparte najczęściej o Judo, Aikido  i Karate.  Najbardziej znanymi japońskimi stylami opartymi o tradycję jujutsu są Judo i Aikido

Najpopularniejszymi na świecie sportowymi formami jujutsu są Judo, rosyjskie Sambo i Brazylijskie Jujutsu.

Patrnerska strona

Serwis informacyjny MMA najpopularniejszy w Polsce

Trening i motywacja kochamsilownie.pl