Regulamin - Loguj/Wyloguj

Sztuki walki z chińskiej prowincji Sichuan

7 stycznia, 2010 autor dacheng

emei

„Wszystkie sztuki walki pochodzą z Shaolin”. W tym popularnym powiedzeniu wiele jest przesady, stanowi ono jednak doskonałe potwierdzenie sławy i uznania, jakim cieszy się ten położony w prowincji Henan ośrodek buddyzmu i sztuk wojennych. Zwolennicy systemów wewnętrznych równą czcią otaczają górę Wudang, gdzie mieści się zespół świątyń taoistycznych. Nieco w cieniu Shaolinu i Wudang pozostaje ośrodek Emei w prowincji Sichuan (Syczuan). Tym niemniej wśród znawców chińskich sztuk pięści, systemy związane z Emei również cieszą się wielkim poważaniem.


Góra Emei (3099 m), jedna z świętych gór buddyzmu w Chinach, z dawien dawna uważana była za miejsce szczególne. Już w okresie dynastii Wschodniej Han (25-220 n.e.) zaczęły tam powstawać klasztory taoistyczne, zaś w epoce Tang (618-907) świątynie buddyjskie. W okresie największego rozkwitu istniało tam około stu klasztorów buddyjskich.

Początki kung-fu z Emei otoczone są nieprzeniknionym mrokiem. Pierwsze wzmianki pochodzą z okresu Tang (618-907), lecz dopiero w epoce Ming (1368-1644) pojawiają się konkretne charakterystyki. Z tego okresu pochodzi „Pieśń o sztuce pięści taoisty z Emei”, autorstwa Tang Shunzhi. Z tekstu tego dowiadujemy się, że ówczesna sztuka walki z Emei stanowiła syntezę elementów buddyjskich i taoistycznych.

Wykorzystanie elementów o różnym pochodzeniu, łączenie technik twardych i miękkich, treningu zewnętrznego z wewnętrznym, pozostało zasadą i cechą charakterystyczną systemów powstających w okolicy Emei aż do naszych czasów. Wspólne dla wielu z nich jest także preferowanie technik ręcznych, szerokie stosowanie przechwytów i dźwigni, walka w krótkim dystansie, częste napieranie ciałem.

Bardzo często różne style syczuańskie traktuje się jako podstyle stylu Emei. Błędny jest jednak pogląd, jakoby wyłoniły się one wszystkie z jakiegoś pierwotnego stylu Emei, w wyniku jego ewolucji. W gruncie rzeczy większość z nich źródło swe ma w rozmaitych systemach pochodzących z innych części Chin. O tym, że zaliczane są one do wspólnej rodziny Emei decyduje, że uległy one charakterystycznemu przetworzeniu.

Systemów zaliczanych do grupy Emei można wymieniać wiele. Niektóre z nich to: fang men, sheng men, sun men, jianghequan, minghaiquan, meisiquan, sungxipai neijiaquan, ziwuquan, jingang chan ziranmen, tiebi jingangchui. Grupę popularnych systemów określa się jako wu hua ba ye – pięć kwiatów i osiem liści. Pięć kwiatów to: huanglin pai, dianyi pai, qingcheng pai, tiefo pai i qingniu pai. Osiem liści to: yue men, seng men, zhao men, du men (cztery duże style), zi men, hong men, hui men i hua men (cztery małe style). Tutaj przedstawimy krótkie charakterystyki systemów zaliczanych do ośmiu liści Emei.

CZTERY DUŻE STYLE

YUE MEN

Syczuański styl Yue stanowi jedną z wielu odmian uprawianego w wielu częściach Chin systemu Yue, którego twórcą był podobno słynny generał Yue Fei (1103-1141, uważany także za twórcę xingyiquan oraz stylu szponów orła). Główne formy stylu to: łączenie murów, pięć tygrysów, sześć harmonii, sześć krótkich uderzeń. Pozycje są niskie. Uderzenia krótkie, często atakuje się ciałem. Szeroko wykorzystywane są dźwignie. Miękkość i twardość dopełniają się wzajemnie. Techniki obronne są miękkie, okrężne, ataki natomiast gwałtowne, pełne mocy. Ośrodki stylu to miasta Chengdu, Zhouqing i Zigong.
SENG MEN

Różne źródła podają rozbieżne informacje na temat powstania i historii seng men. W większości zgodne są one jednak co do tego, że prekursorem systemu był mnich (seng) z Shaolinu. Kontrowersje dotyczą tego, kiedy przybył on do prowincji Sichuan i jak się nazywał.

Niektóre z form systemu to: wielkie kroki, pojedyńcze bicze, cztery zamknięte bramy, ręka Buddy, rozwijanie kokonu jedwabnika. Ćwiczone są także formy podwójne. Naucza się posługiwania kilkunastoma rodzajami broni. Wśród metod treningowych znajdują się m.in. ćwiczenia w poruszaniu się na wbitych w ziemię palach i trening w specjalnych kamizelkach obciążających. Stosuje się prawie wyłącznie techniki ręczne. Kopnięcia są z reguły pozorowane, a jeśli egzekwuje się je, to tylko do wysokości kolan. Nacisk kładziony jest na techniki dźwigni i krótkie uderzenia, często wykorzystuje się uderzenia barkiem.

ZHAO MEN

Stworzenie pierwowzoru systemu legenda przypisuje pierwszemu cesarzowi dynastii Song – Taizu. Styl ten, jako hongquan (czerwona pięść) lub Taizuquan znany jest w Chinach północno-zachodnich. Istnieją dwie wersje dotyczące sprowadzenia go do prowincji Sichuan. Zgodnie z pierwszą dokonał tego Zhang Tianhu, przybywając z prowincji Shaanxi w erze Xianfeng (1851-1862) dynastii Qing. Według drugiej wersji człowiek ten nazywał się Zhang Tianfu i przybył z prowincji Gansu w okresie panowania cesarza Guangxu (1875-1903). System hongquan wchłonął w Syczuanie wiele elementów miejscowych, przekształcając się w Zhao men w okresie Republiki Chińskiej (1911-1949).

Ważniejsze formy stylu to: krzyż, siedem gwiazd, wielka czerwona pięść, mała czerwona pięść, kwiat śliwy, czarny tygrys. Ruchy są szybkie i silne. Często stosuje się techniki nożne.

Obecnie styl Zhao uprawiany jest w miastach Chengdu, Chongqing i Zigong.

DU MEN

Pierwowzór stylu został podobno sprowadzony do Syczuanu z prowincji Jiangxi w okresie Qianlong (1736-1796). Nazwa systemu, według jednej wersji, pochodzi od nazwiska człowieka, który jako pierwszy nauczał go w Syczuanie (Du Guangyin), zgodnie z inną du w nazwie stylu oznaczać ma neutralizację ataku.

Początkowo nie ćwiczono form, a tylko pojedyncze techniki i ćwiczenia podstawowe (jibengong). Obecnie system zawiera m.in. następujące formy: trójkąt, sześć harmonii, siedem gwiazd, napieranie ciałem. Stosuje się worki do treningu uderzeń i słupy do ćwiczenia napierania ciałem. Pozycje są wysokie. Podkreśla się znaczenie koordynacji górnej i dolnej części ciała. Bazę systemu stanowi osiem technik przechwytów i dźwigni.

CZTERY MAŁE STYLE

ZI MEN

System sprowadzony do Syczuanu przez Li Guocao z prowincji Hubei w 1919 roku. Opiera się przede wszystkim na ćwiczeniu pojedynczych sekwencji, które naśladują pewne znaki pisma chińskiego (zi). Uderzeniom towarzyszy dźwięczny wydech przez nos.

HONG MEN

Pochodzi od systemu Hongquan (nazwa zapisywana innym znakiem niż w hongquan który stał się pierwowzorem opisanego wyżej systemu Zhao men), ćwiczonego w triadach. Styl ten najbardziej zbliżony jest do wersji Hongquan uprawianych nad rzeką Jangcy (Changjiang). Dostrzegalne jest też pewne podobieństwo do Hongquan (Hung kuen) z okolic Guangzhou (Kanton). Ruchy są gwałtowne, uderzenia silne.

HUI MEN

Pod nazwą Hui men występują 3 różne systemy:

1. Sprowadzony w okresie Guangxu (1875-1909) z prowincji Jiangxi przez człowieka nazwiskiem Liu. Nacisk kładzie się na atak i wykorzystanie energii zgromadzonej w dantian (obszar podbrzusza).

2. Powołujący się na rodowód sięgający klasztoru Shaolin. Techniki są stosunkowo proste, ruchy gwałtowne. Wyzwalaniu energii towarzyszy okrzyk.

3. Nauczany przez człowieka nazwiskiem Yang Ceng’er w erze Guangxu (1875-1909). Najbardziej znana forma nosi nazwę płatki śniegu. Pozycje są dość niskie. Techniki ręczne różnorodne, kopnięcia niskie i krótkie. Preferowany jest krótki dystans, akcje w zwarciu. Przedstawiciele stylu mawiają: „oczy jak błyskawica, ciało zwinne, ręce jak szpony, nogi zlepione z nogami przeciwnika”.

HUA MEN

Twórcami hua men (hua – neutralizować) według różnych źródeł byli:

1. Pewnien mistrz chan (jap. zen), w okresie Guangxu (1875-1909).

2. Yang Shichen, w okresie Republiki Chińskiej (1911- 1949).

3. Huang Jichuan z prowincji Jiangxi.

Podstawowe formy: pojedyncza pięść, cztery bramy, osiem neutralizacji, 36 zamykających rąk. Spośród broni często stosuje się kij lub dwie krótkie pałki. Teoria opiera się na „Księdze przemian” (Yijing/I ching). Podkreśla się znaczenie miękkiej neutralizacji i wykorzystanie „pożyczonej siły”. Ręce poruszają się zręcznie, kroki są szybkie. Stosuje się uderzenia, dźwignie i rzuty. Eksperci stylu celują w użyciu „siły jednocalowej” (wyzwalanie możliwie dużej energii przy uderzaniu z bliskiej odległości, bez uprzedniego wycofania pięści). Główne ośrodki to Chengdu i Chongqing.

Andrzej Kalisz

Tagi: , , ,

Komentarze wyczone.

Patrnerska strona

Serwis informacyjny MMA najpopularniejszy w Polsce

Trening i motywacja kochamsilownie.pl