Regulamin - Loguj/Wyloguj

Naukowość Yiquan

20 maja, 2010 autor dacheng

Tak jak inne formy kultury fizycznej, yiquan jest nauką o funkcjonowaniu ludzkiego ciała. Dlatego musi opierać się na naukowych podstawach. Trening musi być nieustannie weryfikowany z punktu widzenia teorii naukowych. Teoretyczne podstawy dla treningu yiquan mają źródło w biomechanice, anatomii i psychologii sportu. Należy cały czas dążyć do łączenia praktyki treningowej z teorią naukową. Odsiać należy wszelkie przesądy i pozbawione podstaw opinie, by nie oszukiwać samych siebie i innych. To jest stanowisko jakie zajmuje yiquan.


Ruchy ciała odbywają się pod kontrolą układu nerwowego, będąc efektem oddziaływania mięśni na układ szkieletowy. Innymi słowy można potraktować szkielet jako układ dźwigni, stawy jako osie obrotu, a mięśnie jako źródło siły. W ten sposób możliwe są wszelkie formy aktywności ciała. Układ nerwowy ma zatem szczególne znaczenie. Układ nerwowy natomiast znajduje się cały czas pod wpływem świadomości, „ducha”. To właśnie wyraża tradycyjna formuła „umysł jest dowódcą siły”. W yiquan podkreśla się słowo ‚yi’ – umysł. Nazwa sztuki walki – yiquan (yi -umysł, quan – pięść) wskazuje na znaczenie aktywności mentalnej podczas treningu. Mówi się, że u dobrego kaligrafa „umysł jest przed pędzlem”, a u dobrego malarza „bambus rodzi się w piersi”. Dokładnie tak jak w sztuce walki. Jeśli zlekceważy się mentalne prowadzenie, nie ma mowy o prawdziwym użyciu siły. Sztuka walki opiera się na wysokim stopniu koordynacji pomiędzy umysłem i ciałem. Jeśli nie ma działania ciała, aktywność umysłu jest „pusta”. Jeśli umysł nie jest zaangażowany, ruchy ciała są „ślepe”. Żaden ekspert sztuki walki nie opiera się na metodzie „automatycznego qigongu”. Słynna historia o Li Guangu, który strzelił z łuku do kamienia, może być dla nas źródłem inspiracji. Li Guang kamień wziął za tygrysa. Dzięki temu strzała utkwiła w kamieniu. Gdy zobaczył, że to kamień, jak nie próbował, nie potrafił tego powtórzyć. Widzimy tu zależność pomiędzy umysłem a siłą. Przy różnym stanie umysłu, różne są efekty. Bez opowiedniego stanu umysłu, niemożliwa jest odpowiednia stymulacja. Wang Xiangzhai mawiał, że „umysł to siła”. Bez umysłu nie ma siły.

Każda forma ruchu wywołana jest aktywnością mięśni. Aktywności mięśni nie można natomiast oddzielić od wpływu świadomości. Z punktu widzenia biologii ruchu, siła zależy m.in. od przekroju mięśni. Ale także od tzw. aktywnego przekroju mięśnia. Chodzi tu o oddziaływanie układu nerwowego na włókna mięśniowe. Niezależnie od wzrostu i postury, jeśli chodzi o ilość włókien określonych mięśni, nie występują większe różnice. Jednak zwykle wiele włókien nie bierze udziału w pracy, nie są one stymulowane przez układ nerwowy. Poprzez odpowiedni trening można zwiększyć efektywność wpływu układu nerwowego na włókna mięśniowe. Innymi słowy można spowodować, że więcej włókien jednocześnie pracuje. Yiquan podkreśla znaczenie umysłu w treningu, dzięki czemu w pełni wykorzystywane są naturalne możliwości ciała. Dlatego Wang Xiangzhai, chociaż był bardzo szczupły był w stanie wyzwolić ogromną „eksplozywną siłę”. Jak już zostało powiedziane, yiquan to nie tylko aktywność umysłu, ale i ciała. Niektórzy sądzą, że w yiquan używa się tzw. „pustej siły”, by pokonać przeciwnika bez dotykania go. Jest to wielkie nieporozumienie.

Z punktu widzenia biologii ruchu, rozwój umiejętności ruchowych polega na kształtowaniu się systemu odruchów warunkowych. Użycie siły w sztuce walki różni się od zwykłego użycia siły. Dlatego niezbędny jest trening by osiągnąć sukces. Kształtowanie zespołu odruchów, czyli rozwój umiejętności można podzielić na trzy etapy. Pierwszy to ten gdy początkujący jeszcze nie potrafi wykonać ruchu. W drugim ruch czasem się udaje, a czasem nie. W trzecim następuje opanowanie. Dopiero wtedy można mówić o wykorzystaniu. Podstawową metodą treningu yiquan jest zhan zhuang. W ten sposób możliwe jest nieustanne wzmacnianie właściwych odruchów, poprzez wykorzystanie skupienia i mentalnej indukcji. Możliwe jest obserwowanie słabych punktów i przezwyciężenie ich. Przyspieszeniu ulega kształtowanie się właściwej formy generacji siły możliwej do wykorzystania w walce. Bez tego treningu, w obliczu przeciwnika następuje „utrata metod walki”. Praktyka treningu sportowego dowodzi, że jeśli chce się od raz wykonać coś szybko, nie wychodzi to. Nauka nowego ruchu powinna się rozpoczynać od powolnego wykonania, od bezruchu do ruchu. Tak jest w sztuce walki.

Ucząc się sztuki walki nie tylko trzeba posiadać pewną wiedzę z zakresu biologii i anatomii, ale rozumieć też trzeba fizykę, mechanikę. Trzeba przestudiować takie zagadnienia jak: dźwignia, ruch śrubowy, poślizg, rozłożenie sił na składowe, trójkąt sił, tarcie, równowaga sił, obiekt działania siły. Tylko w ten sposób, pilnie ćwicząc, można coś osiągnąć w yiquan. Trzeba solidnie stać na ziemi, opierając się na nauce, nieustannie wyciągając wnioski z doświadczenia. W ten sposób możliwy jest rozwój.

To tylko wstępne spojrzenie na zagadnienie naukowości yiquan.

Yao Zongxun

Przekład z chińskiego: Andrzej Kalisz

Tagi: , , ,

Komentarze wyczone.

Patrnerska strona

Serwis informacyjny MMA najpopularniejszy w Polsce

Trening i motywacja kochamsilownie.pl