Regulamin - Loguj/Wyloguj

Historia chińskich sztuk walki – 1

23 listopada, 2009 autor dacheng

Przytaczane w wielu publikacjach informacje o historii chińskich sztuk walki częściej opierają się na legendach, niż mają potwierdzenie w autentycznych źródłach historycznych. Dopiero niedawno zaczęły powstawać w Chinach większe prace na ten temat, oparte na poważniejszych badaniach. Na Zachodzie natomiast wciąż jeszcze brak takich opracowań.

Chciałbym zatem Czytelnikom, którzy nie mogą skorzystać bezpośrednio z chińskich źródeł, przedstawić w ogólnym zarysie historię chińskich sztuk walki, opierając się na szeregu syntetycznych opracowań oraz na artykułach publikowanych w Chinach.

Rozpocznę od prehistorii i pierwszych epok historycznych, by przez wieki i tysiąclecia przejść w kolejnych odcinkach do czasów najnowszych. Będę starał się omówić związek rozwoju sztuk walki z uwarunkowaniami politycznymi, gospodarczymi, metodami prowadzenia wojen, kulturą i zwyczajami, filozofią i wierzeniami religijnymi. Wyjaśnię mechanizmy kształtowania się rozmaitych nurtów sztuk walki i opowiem o ich wzajemnych przenikaniu się. Przedstawię także różne funkcje, jakie sztuki walki spełniały od najdawniejszych czasów.

I. PREHISTORIA

Walka jest czymś powszechnym w świecie zwierząt i od zawsze towarzyszyła człowiekowi. O początkach sztuki walki można zatem mówić już od samych początków istnienia gatunku ludzkiego.

Człowiek pekiński (sinantrophus pekinensis, zaliczany do gatunku homo erectus), który żył w okolicach obecnego Pekinu w okresie od około 500 do 200 tysięcy lat temu, posługiwał się już ogniem i narzędziami z kamienia i kości. Polował on m.in. na niedźwiedzie, słonie i tygrysy szablozębe. Wykorzystywał przy tym kije, w tym o ostrym końcu oraz pochodnie. Sinanthropus prawdopodobnie polował także na innych przedstawicieli swojego gatunku – o czym świadczą kości wykazujące ślady opalenia w ogniu i pogruchotania dla wydobycia szpiku, tak jak kości zwierząt na które polowano.

Rysunki w jaskiniach

Tak samo więc jak i gdziekolwiek indziej, na terenie Chin najwcześniejsi ludzie również musieli doskonalić sprawności i umiejętności niezbędne do polowania. Podobne umiejętności niezbędne były w walce o żywność, o terytorium, czy o własność (w miarę rozwoju społeczeństwa).

Te same narzędzia, przy pomocy których polowano, były także bronią używaną w walce z innymi ludźmi. Najwcześniejsze z nich były zapewne drewniane, jednak nietrwałość drewna sprawia, że takie narzędzia i bronie w większości nie zachowały się. Do wyjątków należy odnaleziony w Yuyaohemudu w prowincji Zhejiang drewniany grot włóczni datowany na epokę neolitu.

W wykopaliskach sprzed 30 tysięcy lat odnaleziono kamienne groty. Już wtedy lub może jeszcze wcześniej posługiwano się zatem bronią złożoną, z kamiennymi ostrzami mocowanymi do drzewca. Z tego samego okresu pochodzą mniejsze groty kamienne i kościane, świadczące o istnieniu już wówczas łucznictwa.
10 tysięcy lat temu ostrza z gładzonego kamienia przybierały już bardzo różne kształty, odpowiednio do założonej funkcji, sposobu użycia. Jednym z wykorzystywanych materiałów był nefryt. Dotyczące tego wzmianki w starych tekstach dopiero niedawno zostały potwierdzone przez archeologów.

Tworzenie broni – noży, pik, toporów i innych, pociągało za sobą rozwijanie umiejętności posługiwania się nimi.

W pierwotnym społeczeństwie kultura stanowiła pewną jedność, bez podziału na odrębne sfery, jak wierzenia, wychowanie, czy rozrywka. Bardzo często rytuały religii totemistycznych przyjmowały formę tańca – była to jednocześnie forma przekazu wiedzy i umiejętności. Taki rytualny taniec odzwierciedlał techniki stosowane w polowaniu lub walce, a także nastawienie psychiczne, czujność, determinację, odwagę. Tańce myśliwych i tańce wojenne były zapewne zaczątkiem form (quantao, taolu), stosowanych w treningu późniejszych sztuk walki.

Tagi: , , ,

Komentarze wyczone.

Patrnerska strona

Serwis informacyjny MMA najpopularniejszy w Polsce

Trening i motywacja kochamsilownie.pl